در یك دهكده كوچك نزدیك نورنبرگ خانواده‌ای با 18 فرزند زندگی می‌كردند. برای امرار معاش این خانواده بزرگ، پدر می‌بایستی 18ساعت در روز به هر كار سختی كه در آن حوالی پیدا می‌شد تن می‌داد.  در همان وضعیت اسفناك آلبرشت دورر و برادرش آلبرت رویایی را در سر می‌‌پروراندند. هر دوشان آرزو می‌كردند نقاش چیره‌دستی شوند، اما خیلی خوب می‌دانستند كه پدرشان هرگز نمی‌تواند آن‌ها را برای ادامه تحصیل به نورنبرگ بفرستد.

یك شب پس از مدت زمان درازی بحث در رختخواب، دو برادر تصمیمی گرفتند. با سكه قرعه انداختند و بازنده می‌بایست برای كار در معدن به جنوب می‌رفت و برادر دیگرش را حمایت مالی می‌كرد تا در آكادمی به فراگیری هنر بپردازد، و پس از آن برادری كه تحصیلش تمام شد باید در چهار سال بعد برادرش را از طریق فروختن نقاشی‌هایش حمایت مالی می‌كرد تا او هم به تحصیل در دانشگاه ادامه دهد. آن‌ها در صبح روز یك شنبه در یك كلیسا سكه انداختند. آلبرشت دورر برنده شد و به نورنبرگ رفت و آلبرت به معدن‌های خطرناك جنوب رفت و برای 4 سال به طور شبانه‌روزی كار كرد تا برادرش را كه در آكادمی تحصیل می‌كرد و جزء بهترین هنرجویان بود حمایت كند. نقاشی‌های آلبرشت حتی بهتر از اكثر استادانش بود. در زمان فارغ‌التحصیلی او درآمد زیادی از نقاشی‌های حرفه‌ای خودش به دست آورده بود.

وقتی هنرمند جوان به دهكده‌اش برگشت، خانواده دورر برای موفقیت‌های آلبرشت و برگشت او به كانون خانواده پس از 4 سال یك ضیافت شام بـرپا كردند. بعد از صرف شام آلبرشت ایستاد و یك نوشیدنی به برادر دوست داشتنی‌اش برای قدردانی از سال‌هایی كه او را حمایت مالی كرده بود تا آرزویش برآورده شود، تعارف كرد و چنین گفت: آلبرت، برادر بزرگوارم حالا نوبت توست، تو حالا می‌توانی به نورنبرگ بروی و آرزویت را تحقق بخشی و من از تو حمایت می‌كنم.

تمام سرها به انتهای میز كه آلبرت نشسته بود برگشت. اشك از چشمان او سرازیر شد. سرش را پایین انداخت و به آرامی گفت: نه! از جا برخاست و در حالی كه اشك‌هایش را پاك می‌كرد به انتهای میز و به چهره‌هایی كه دوستشان داشت، خیره شد و به آرامی گفت: نه برادر، من نمی‌توانم به نورنبرگ بروم، دیگر خیلی دیر شده، ‌ببین! چهار سال كار در معدن چه بر سر دستانم آورده، استخوان انگشتانم چندین بار شكسته و در دست راستم درد شدیدی را حس می‌كنم، به طوری كه حتی نمی‌توانم یك لیوان را در دستم نگه دارم.  من نمی‌توانم با مداد یا قلم مو كار كنم، نه برادر، برای من دیگر خیلی دیر شده...

خط خطی ها :

-آلبرشت دورر برای قدردانی از همه سختی‌هایی كه برادرش به خاطر او متحمل شده بود، دستان پینه بسته برادرش را كه به هم چسبیده و انگشتان لاغرش به سمت آسمان بود، به تصویر كشید. او نقاشی استادانه‌اش را صرفاً دست‌ها نام‌گذاری كرده بود اما جهانیان احساساتش را متوجه این شاهكار كردند و كار بزرگ هنرمندانه او را « دستان دعاكننده » نامیدند.

-امروز که محتاج توام جای تو خالیست
فردا که می آیی به سراغم، نفسی نیست

بر من نفسی نیست ، نفسی نیست. "اردلان سرفراز"

-تو پیدا كردن یك موضوع خوب برای Lecture م هنگ كردم! پیشنهاد؟

-نه به اون وقتی كه اصلا علاقه ای به دیدنش نداشتم، نه به الان كه ديگه بدون اون نميشه! اینو میگم

-... همين.